De start van ‘Ik ben en ik vertel’

‘Hoe is het met je moeder?’

Deze opmerking zou je de basis kunnen noemen voor mijn start met:  ‘Ik ben en ik vertel’.

Gehoord, getroost en gezien worden. Hoe belangrijk is dat eigenlijk?

Toen ik 18 jaar was en op mezelf ging wonen, kwam ik voor het eerst in contact met andere  ‘jongeren met een chronisch zieke ouder’. Voor het eerst besefte  ik dat ik niet alleen was en tot een doelgroep behoorde, ik kon niet stoppen met huilen.

Mijn moeder was lid van een patiëntenvereniging. Deze club organiseerden bijeenkomsten voor de kinderen van de patiënten, voor mij dus. In de bijeenkomsten werd er gesproken over: Prednison en  SLE (de ziekte die mijn moeder tergde), té veel strijken op een té jonge leeftijd, stil zijn in huis, en er werd gepraat over dood en angst voor de dood.

Elk telefoontje met de boodschap: ‘mama  is opgenomen’ zorgde voor een surrealistisch gevoel van relativiteit. In een kwestie van een paar seconden kom je met alle gezinsleden extra in de ‘zorgstand’ te staan en soms werkte dat verbindend. Ook dit werd besproken met elkaar in deze schitterende samenkomsten.

Ik was toen nog in de veronderstelling dat het normaal was bij ons thuis, dat alle kinderen de strijkwas wegwerken en dat iedereen de hele hut stofzuigt en dweilt. Pas later zag ik in dat het normaler is met je moeder arm in arm te lopen, en te shoppen in plaats van mijn handen die een rolstoel duwen. Ik voelde mij gehoord, getroost en gezien, ook mijn verhaal mocht er zijn.

Hoe gaat het met jou?

Dat er voor het eerst doorgevraagd werd: ‘maar Ka, hoe is het eigenlijk met jou?’ en hoe is dat eigenlijk voor jou  om kind te zijn van een chronisch zieke ouder?’ Dat was een openbaring, ik voelde erkenning, verbinding en ja ik kon niet stoppen met huilen,  ik was niet meer alleen. Ik heb de kracht van verbinding met lotgenoten heel sterk gevoeld, en nog steeds. Ik voel hoe dit versterkend werkt. En juist díe verbindende kracht die ontstaat, díe wil ik inzetten.

Een palliatieve fase van 12 jaar

In 1999 is mama gediagnosticeerd met COPD en gescreend of zij o.k. genoeg was voor een longtransplantatie. Maar dat was ze niet. Toen werd een hartlong transplantatie voorgesteld en ook dat kon niet.  Dus kregen we in 2000 de boodschap: ‘geniet nog maar van elk moment die jullie samen hebben’. Dat hebben we 12 jaar gedaan, toen is ze overleden. Je snapt dat ik expert ben geworden in afscheid nemen want elke winter (en alle verkoudheden ertussen in) was het weer de vraag of ze het zou overleven (net als voor veel andere ernstig zieke longpatiënten)

Wat was ze sterk.

Vind ik dat er leerpunten zijn?

Ik heb als jonge vrouw bewust de keuze gemaakt om niet het slachtoffer te willen zijn. Maar zoveel mogelijk mezelf geleerd om ook de positieve kant van de medaille te zien.

  • Ik wil mezelf blijven afvragen wat deze levenservaring mij leert omdat ik daarvan groei
  • Ik heb geleerd dat ik vanuit pijn en verdriet kennis geboren kan laten worden
  • Het heeft mij geleerd de regie te pakken en deze is voor mij het allerbelangrijkst

Regie te pakken door het besluit te nemen dat ik nooit, maar dan ook nóóit meer van mijn leven hoef te strijken en dat dat oké is. Ik heb genoeg gestreken, ik ben daar klaar mee.

  • Ik heb geleerd dat ik in verbinding wil zijn om dat dat prettig voelt.
  • Ik heb geleerd bruggen te willen bouwen en taboe doorbrekend te willen zijn omdat mij dat ook heeft geholpen.
  • Ik wil delen wat helpend is. Dat is het aller gaafste van allemaal! Hoe gaaf is het dat ik mijn ervaringsdeskundigheid kan combineren met mijn opleiding als dramatherapeut en mensen de kans kan geven hun verhaal te delen. De mens te laten ervaren dat hun verhaal er mag zijn, deze het waard is om te delen en deze een tastbare vorm te geven.

Mijn missie

Met een ernstig chronisch zieke moeder ben ik ervaringsdeskundige en heb ik kunnen bestuderen wat pijn en verdriet met mij en met anderen doet. En wat wel en wat juist NIET werkt in verdrietige tijden. Ik voel feilloos aan wanneer ík mij begrepen voel en wanneer niet. Dat hangt af van wát andere mensen zéggen en/of doen.

Als ik mij begrepen voel, gehoord of getroost dan voel ik mij 1: verbonden met de ander en 2: beter dan het moment daarvoor. Ik geloof dat ik hierin een bijdrage kan leveren aan een betere en liefdevollere wereld. Dit is mijn missie.

3 gedachten over “De start van ‘Ik ben en ik vertel’

  1. Kaatje wat ontzettend tof dat je dit waarmaakt. Niet alleen voor jezelf, maar ook voor anderen!

    Powerlady!

    Kus Sharita

  2. Hoi Karen . Ik ben op dit moment in Frankrijk en werd getrikkerd om je site te openen en je verhaal te lezen. Ik ben onder de indruk. Woorden kan ik niet vinden om weer te geven wat er door me heen gaat.Ik wens je veel succes. Marianne!.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *