Afscheid

Vandaag neem ik afscheid van mijn functie als rouwbegeleider.
Gevoelsmatig deed ik dat al, stapje voor stapje, het afgelopen jaar.
Ik kon het alleen nog niet onder woorden brengen of überhaupt duiden.

Ik ben veranderd.
Mijn besluit staat vast om te gaan werken met een andere energie.
Ik heb het nodig deze keuze hardop uit te spreken en te delen met jullie.

Wat mij helder is geworden, is dat ik mijn kracht, liefde en creativiteit in ga zetten op een ander thema dan rouw.

Graag wil ik mensen begeleiden die op het punt staan de stap te maken naar een doorbraak /verandering / transformatie. Iedereen die de wil heeft om zich te ontwikkelen. Ik heb de kracht daarvan zelf ervaren en deze is zo omvangrijk groot, dat mijn intentie is om zoveel mogelijk anderen ook in contact te laten komen met deze levensgrote creatie kracht.
Ik ben ervan overtuigd dat wij deze allemaal bezitten.

Waarom?
Omdat je hiermee je verantwoordelijkheid kan pakken voor een gelukkiger leven en daarmee de regisseur wordt van je eigen leven.

Samen zoeken we de vertraging op en kijken we naar jouw groeimogelijkheden.

Ik ervaar armoede in de manier waarop (meestal vrouwen) naar zichzelf kijken en hoe ze zich voelen over zichzelf. Dit mag stoppen. Ik weet dat je hierin keuzes hebt en dat je daarmee je leven kan vormgeven zoals JIJ dat wilt. Ik ga jou helpen bij het maken van keuzes die beter voor jou zijn.

Zo een gaaf gevoel als het jou stapje voor stapje lukt om het beter te maken.

Jij bent van harte welkom.

Karen.

Liefde <3

Ik heb schrijven lief ..

Mensen zeggen dat ze geraakt worden .. als ze lezen wat ik schrijf.

Dat is onder andere de reden dat ik het ook blijf doen.. dit zijn mini verhaaltjes uit mijn praktijk met maximaal veel liefde .. ik houd ervan om de, voor mij momenten van onschatbare waarde, om te toveren tot een blog en jullie daar in mee te nemen.. en te delen.

Mijn teksten gaan ergens over..

Laat alsjeblieft een comment achter als dat goed voor je voelt of stuur mij een pb via welke weg dan ook. Vind ik altijd fijn <3

Dankjewel en een lieve groet van mij,

Karen.

Als je hersenen je in de steek laten

Wat vind ik jou lief

We lachen samen en soms als een boer met kiespijn

Want jouw hersenen laten je in de steek

Er bolt een traan in je ooghoek en deze stroomt met noodvaart naar beneden

Vermoedelijk zouden we er in kunnen zwemmen

Liefke toch, waar zijn je herinneringen?

Als je hersenen je in de steek laten…

Dan is alles anders

Dan weet je tijdens het broeken passen niet meer hoe de vorige voelde dus hoe moet je dan in godsnaam kiezen? Dan vergeet je de keuzes in een keuzemenu aan de telefoon dus druk je maar gewoon op 1. Als je vergeet je fiets op slot te zetten omdat je vergeet dat er een sleutel in zit.

Als je hersenen je in de steek laten ..

Dan weet je niet meer hoe je liefje eruitziet terwijl je weet dat je verliefd bent

Een traan stroomt over je wang

Je bent pas 30

Waar zijn je herinneringen lieve vrouw?

Laat je tranen maar komen.. want dat is zó nodig

Een golfje pijn raakt je wang

Levens verlies

Vrouw met je 15 cm dikke medisch dossier wat speelt daar in je grijze massa?

Dat je niet meer weet of je je medicatie innam en of je je  brood wel at ..?

Van de uni naar permanent thuis omdat de woorden onleesbaar bleken

Jouw veerkracht, koppigheid en doorzettingsvermogen doen mij vastbijten in bureaucratie.

Jouw volhardendheid legt een lijn tussen jouw hart en de mijne

Samen voeren we oorlog en soms een beetje minder met paarse krokodillen

Soms janken, maar vaker lachen, ik geniet van ons contact

Post-it’s op je koelkast..

2 erop, 1 eraf. 3 erop 0 eraf .. opdrachten aan jezelf om te herinneren

Alarmen in je telefoon die zeggen dat je kat moet eten, dat je zelf moet eten, dat je was eruit moet, dat je afval aan de weg moet, dat je bezoek krijgt maar zodra het alarm afgaat soms afgeleid raken onderweg en de opdracht niet af kunnen maken

Omdat je hersenen je in de steek laten

Niet iedereen krijgt een plek in mijn hart maar ze veroverde de mijne vanaf dag 1.

Haar humor, zo eigenzinnig als haar krullen krullen, de twinkel in haar ogen met of zonder traan..

Dat we ook keihardop kunnen lachen omdat het ook handig is dat je dingen vergeet want dan hoef je er veder ook niets mee..

Wat gaaf dat ik een stuk mee mag lopen op jouw pad

bedankt voor je vertrouwen

bedankt voor al je vragen

bedankt voor je verhaal en je tranen..

Wat fijn dat jij er bent

Een teken

Een teken

Ik zie overal tekens.

Ik lees krachtige teksten op momenten dat ik ze nodig heb.
Ik ontmoet mensen op de juiste tijd en op het juiste moment in mijn leven, veel ervan blijven (lekker druk sociaal leven heb ik) en sommigen gaan weer of laat ik gaan.
Lievelingsliedjes starten in, nét als ik een ruimte inloop en dan weet ik, ik ben precies op de goede weg. Ik vind overal hartjes en deze nodigen mij uit om altijd liefde en zachtheid te blijven zien in het leven.
Mag naïef zijn of klinken maar ik maak die keuze gewoon.
Ik kies liefde.

Tijdens een sessie rouwbegeleiding loop ik samen met een schitterende vrouw in het bos..Ze is vol tranen want haar ‘mamsje’ is vorig jaar overleden.
Zoveel vragen, zoveel gedachten, zoveel liefde .. ze deelt en deelt en deelt.
Ik hou ervan hoe zij zich kwetsbaar op durft te stellen, het werkt namelijk voedend om met sterke vrouwen in contact te zijn. Ik voel dankbaarheid dat ze haar verhaal met mij deelt. We sjouwen in de warmte een kaal stuk vlakte over en ze zegt dat ze het vreselijk vind, dat ze haar moeder niet meer voelt .. ze wil haar voelen zoals haar zussen dat doen.. ´mama om mij heen voelen´.
Wat een schraal gevoel en wat representeert de omgeving de mooie symboliek.

Verdriet = Liefde, en wat is er veel van, als ik haar hoor.

Haar woorden zijn uitgesproken en op dat moment vliegt er uit het niets een vlinder met ons mee… meters…naast ons.. Ik flap eruit ‘ach daar is ze..’ en ik schiet ervan vol.
Haar lijf klapt dubbel .. ze voelt pijn .. Samen staan we daar, ik help haar incasseren..
Ik mag haar omarmen ..

Zwijgend vervolgen wij samen onze weg.

Ik spreek mijn rotsvaste vertrouwen uit dat dat haar moeder was.. het is een teken.

Een aantal weken later krijg ik een vakantiebericht ..

´Mamsje was ineens bij me!! Ze bleef bij me zitten, heel lang. Voelde zo fijn ❤

Voor mij is dit volmaaktheid.

Deze tekst draag ik op aan mijn cliënte en haar moeder waar ze zo in liefde over vertelt.

De dood bespreekbaar maken

Overdenking (deze schreef ik n.a.v. kritiek op mijn woord gebruik ‘dood’)

‘Wie de dood kent leeft anders’

Yolanda Rijks

Wat is het gebruiken van het woord ‘overlijden’ meer dan weg willen gaan van de gruwelijkheid die de dood soms met zich meebrengt. Willen we door het gebruik van het woord overlijden weggaan van iets wat gewoonweg niet kan? En zoja, waarom?

Ik nodig iedereen uit deze vraag aan zichzelf te stellen.

De dood is met ons.

En bij de ene mens meer als bij de ander, en dat is werkelijk heel erg.

Mag een bericht waarin ik een oproep doe voor een bijeenkomst voor mannen van wie het kind dood is gegaan bij jou binnenkomen? Mag dat? Of wil je jezelf beschermen door ervan weg te gaan, omdat je je ongemakkelijk voelt of zelfs pijn ervaart bij het lezen van het woord dood? Hoe voelt de wetenschap dat je kind kan sterven? Hoe voelt het dat dit realiteit is voor velen van ons?

Mag ik het woord dood gebruiken bij het doodgaan van een kind ja of nee? Of mag dat alleen sóms? Of mag dat pas als een kind een bepaalde leeftijd had? Of mag ik pas het woord dood gebruiken als iemand 18 jaar of ouder is?

Het ís wat het is.

Doet het woord dood niet recht aan het hartverscheurende feit dat je liefke er niet meer is?

Mag dit pijn doen en bij de naam genoemd worden?

In mijn ervaring namelijk niet….veel mensen willen weg van het gevoel dat we krijgen van het meest gruwelijke en onbeschrijflijke wat ons kan overkomen.

Maar hoe kunnen we dan wél met onze aandacht naar de ander die dit wel overkomt?

Onze broeder of zuster die ernstig zware rouwarbeid aan het leveren is….

Door juist naar binnen te gaan en door het gevoel er te laten zijn door het te erkennen.

De pijn is niet te beschrijven groot

..en niet alleen de dood van een kind..

Door dit te erkennen mag het voor de ander ietwat verlichting bieden, het verhaal, de herinneringen, het kind heeft bestaansrecht ook als het is dood gegaan.

Ik ben overtuigd van een betere wereld als we dood bij de naam mogen noemen.

Groene deur

Waarom een groene deur?

Ten eerste is groen mijn favoriete kleur en dé kleur die staat voor groei.

Ik gebruik de deur als symbool voor de mens.

Ik hou van symboliek omdat het gebruik daarvan in bijvoorbeeld tekst of toneelspel een krachtige uitwerking op de mens kan hebben.

Je ziet beschadigingen zoals elk mens beschadigd is maar het maakt de deur, voor mij, niet minder mooi. De deur is en blijft de deur en blijft zijn functie behouden zolang je er goed voor zorgt.

Jij kan je openen of afsluiten, en waar je ook voor kiest, het is beiden oké.

De klopper dat ben ik, zij is krachtig en sterk.

Ik ben de liefdevolle, eerlijke en sterke vrouw die jou gunt om je eigen verhaal te vertellen omdat die er áltijd toe doet. Jij mag er zijn -> in het hier en nu zodat jij hierdoor in alle rust jouw vrijheid mag ervaren. Als jij de deur voor mij opendoet dan ontstaat er ruimte om je verhaal te delen, daar zorg ik voor. Ik sta daar niet voor niets, ik klop niet zomaar bij jou aan. Jij hebt mij uitgenodigd.

Heb jij ook de behoefte om je verhaal te delen met iemand:

  • die luistert?
  • die geen ongevraagde tips geeft?
  • die vragen durft te stellen?
  • die geen oordeel heeft?
  • die durft stil te zijn?
  • die dat verhaal op papier zet voor jou?
  • die het niet beter voor je wil maken?
  • die samen met jou dit verhaal omzet in een fysieke vorm?
  • die zegt dat het oké is dat je niet oké bent?

Open jij de deur voor mij?

Fel roze roos

Mag ik van u alstublieft het kleinste, liefste en mooiste bosje bloemen dat u heeft? Ik wil er graag gipskruid  bij want dat staat zo lief. Het is voor op het grafje van een babymeisje.

‘Och jee, gecondoleerd, wat erg’…

‘Ja’ zeg ik ‘dat is echt zó erg’…

Het is 8,5 jaar geleden dat deze moeder in verwachting was van haar tweeling, en voor eeuwig afscheid moest nemen van haar dochter.

 

De moeder vertrouwt mij haar verhaal toe.

Laatste keer teentjes tellen, laatste keer met je vinger langs de wimpertjes, met je vingertop voorzichtig het neusje aanraken, buikje, knietjes, rugje bekijken. De kin die ze herkent in haar eigen. Ervoor zorgen dat alles wat je dochter is, in je opnemen, en nog een keer, en nog een keer opdat je niet vergeet.

 

En wat lijkt ze op haar broertje.

Het dode lichaampje koesteren, aankleden en wikkelen in een doek.

 

Ik ben altijd onder de indruk van moeders die vertellen over het doodgaan van hun kind. Of het nou een miskraam is, gestorven bij, hoeveel weken dan ook, of kort of lang na de geboorte. Het laat een onuitwisbare diepe indruk bij mij achter.

Mijn hart ploft uit elkaar van respect en liefde voor het kindje wat niet in deze wereld mocht bestaan en de ouders die het hebben moeten loslaten.

 

‘Ik kan mij niet indenken hoe dat zou moeten zijn, maar het moet het ergste zijn wat je kan meemaken als mens’ zegt de lieve bloemenvrouw terwijl ze zorgvuldig de roze roos omringt en vastbindt met nog meer kleinere bloemetjes.

Ze vertelt dat haar kinderen tijdens de zondagse wandeling wel eens op het kerkhof willen kijken naar de grafjes van de kinderen, en dat ze dan verbijstert zijn over hoe jong ze soms nog waren.

Ik zeg tegen haar dat ik blij ben dat ze dit toestaat, omdat ze zo al heel jong meekrijgen dat de dood met ons is.

 

Ik neem twee lieve kleine mooie bosjes mee…echt hele kleintjes. één voor het mooie lieve kleine babymeisje en één voor de moeder.

 

Ik weet inmiddels dat je juist de namen hardop ‘moet’ noemen van de kindjes die er niet meer zijn, maar geloof me ik dacht in het verleden ook: ‘ik wil de ander niet aan het huilen maken omdat ik zijn of haar naam noem’.

Hoe jong het babymensje ook was, het heeft een plek gehad in de buik of kortstondig op deze wereldbol, je bent trots op je kind. Trots. Zo trots als een pauw en dat zag ik vanochtend in de ogen van de vrouw waarmee ik naar het grafje van haar dochter ben geweest. En dan wil je juíst de naam van je kind horen, omdat ze er was. Ze heeft even geleefd en daar ben je zó enorm trots op.

 

Mijn hart raakt verwarmt als mensen mij hun verhaal durven te delen.

Bloemenmevrouw: ‘meer kan je niet doen denk ik, een bloemetje kopen en samen het grafje bezoeken’.

‘En luisteren’ zeg ik

Luisteren

Luisteren….en erbij blijven

Durf vragen te stellen

Wees geraakt

Ik voel de tranen achter mijn oogbollen prikken

Zo’n oersterke vrouw met haar bruisende ogen vol levenslust en trots

Ik voel kriebels langs mijn armen van diep respect voor haar proces

Wat een mooi kindje ligt daar en wat erg dat zij zo’n mooie moeder missen moet

 

Voor altijd dankbaar,

En in liefdevolle herinnering draag ik deze tekst aan moeder en kind op.

App service

Het valt mij op, dat als ik vertel over wat ik doe voor ‘Ik ben en ik vertel’ dat iedereen de volgende 4 dingen tegen mij zegt:

 

  • ‘Ohw wat mooi’
  • ‘Ohw wat heftig’
  • ‘Ohw dat is wat deze wereld nodig heeft’
  • ‘Ohw dat zou wat zijn voor: mijn oom/mijn tante/mijn buurvrouw/mijn zus’

 

Zaterdag langs de voetballijn: ‘ohw dat zou wat voor mijn tante zijn, die komt al een jaar het huis niet uit, die rouwt nog altijd na een jaar om het overlijden van haar man, maar hulp wil ze niet’.

 

Wat ik doe is geen therapie en ik pretendeer niet dat ik je verdriet doe oplossen.

Mij zal je niet horen zeggen: ‘dat wat jij voelt dat zou allang over moeten zijn’.

 

Het is ok dat jij niet ok bent, ik zal het niet beter willen maken, ik blijf bij je.

En vertrouw er maar op dat het moment waarin je toe bent aan iets anders

vanzelf komt en in die beweging kunnen we gaan creëren.

 

Van mij krijg je:

  • Een luisterend oor
  • Rust en stilte
  • De ruimte om te lachen en te huilen
  • En de mogelijkheid om dat wat je voelt om te zetten in een werkstuk bijvoorbeeld een toneelstuk, een levensboek, een moodboard, een videofilm/vlog. De mogelijkheden zijn eindeloos en is maatwerk.

 

Ken jij iemand waarvan je denkt: ‘ohw das echt wat voor hem of haar’ bel mij dan, of vraag aan die persoon of ik middels een kopje koffie of wandeling kennis mag komen maken. Geheel vrijblijvend natuurlijk. De stap om hulp of nabijheid te vragen is groot.

 

Maak in dat geval gebruik van mijn nieuwe app service:

Kies uit 3, 5 of 10 gratis apjes die ik stuur naar de persoon die het kan gebruiken.

  • Als je mij kort iets vertelt over zijn of haar situatie dan kan ik daar gepersonaliseerde informatie of plaatjes naar toe appen zodat die persoon weet dat ie niet alleen is, en dat het niet gek is wat ie voelt en ervaart. Op deze manier kan de ander op een laagdrempelige manier kennis met mij en mijn service maken.

 

Karen: 06 127 457 36

De start van ‘Ik ben en ik vertel’

‘Hoe is het met je moeder?’

Deze opmerking zou je de basis kunnen noemen voor mijn start met:  ‘Ik ben en ik vertel’.

Gehoord, getroost en gezien worden. Hoe belangrijk is dat eigenlijk?

Toen ik 18 jaar was en op mezelf ging wonen, kwam ik voor het eerst in contact met andere  ‘jongeren met een chronisch zieke ouder’. Voor het eerst besefte  ik dat ik niet alleen was en tot een doelgroep behoorde, ik kon niet stoppen met huilen.

Mijn moeder was lid van een patiëntenvereniging. Deze club organiseerden bijeenkomsten voor de kinderen van de patiënten, voor mij dus. In de bijeenkomsten werd er gesproken over: Prednison en  SLE (de ziekte die mijn moeder tergde), té veel strijken op een té jonge leeftijd, stil zijn in huis, en er werd gepraat over dood en angst voor de dood.

Elk telefoontje met de boodschap: ‘mama  is opgenomen’ zorgde voor een surrealistisch gevoel van relativiteit. In een kwestie van een paar seconden kom je met alle gezinsleden extra in de ‘zorgstand’ te staan en soms werkte dat verbindend. Ook dit werd besproken met elkaar in deze schitterende samenkomsten.

Ik was toen nog in de veronderstelling dat het normaal was bij ons thuis, dat alle kinderen de strijkwas wegwerken en dat iedereen de hele hut stofzuigt en dweilt. Pas later zag ik in dat het normaler is met je moeder arm in arm te lopen, en te shoppen in plaats van mijn handen die een rolstoel duwen. Ik voelde mij gehoord, getroost en gezien, ook mijn verhaal mocht er zijn.

Hoe gaat het met jou?

Dat er voor het eerst doorgevraagd werd: ‘maar Ka, hoe is het eigenlijk met jou?’ en hoe is dat eigenlijk voor jou  om kind te zijn van een chronisch zieke ouder?’ Dat was een openbaring, ik voelde erkenning, verbinding en ja ik kon niet stoppen met huilen,  ik was niet meer alleen. Ik heb de kracht van verbinding met lotgenoten heel sterk gevoeld, en nog steeds. Ik voel hoe dit versterkend werkt. En juist díe verbindende kracht die ontstaat, díe wil ik inzetten.

Een palliatieve fase van 12 jaar

In 1999 is mama gediagnosticeerd met COPD en gescreend of zij o.k. genoeg was voor een longtransplantatie. Maar dat was ze niet. Toen werd een hartlong transplantatie voorgesteld en ook dat kon niet.  Dus kregen we in 2000 de boodschap: ‘geniet nog maar van elk moment die jullie samen hebben’. Dat hebben we 12 jaar gedaan, toen is ze overleden. Je snapt dat ik expert ben geworden in afscheid nemen want elke winter (en alle verkoudheden ertussen in) was het weer de vraag of ze het zou overleven (net als voor veel andere ernstig zieke longpatiënten)

Wat was ze sterk.

Vind ik dat er leerpunten zijn?

Ik heb als jonge vrouw bewust de keuze gemaakt om niet het slachtoffer te willen zijn. Maar zoveel mogelijk mezelf geleerd om ook de positieve kant van de medaille te zien.

  • Ik wil mezelf blijven afvragen wat deze levenservaring mij leert omdat ik daarvan groei
  • Ik heb geleerd dat ik vanuit pijn en verdriet kennis geboren kan laten worden
  • Het heeft mij geleerd de regie te pakken en deze is voor mij het allerbelangrijkst

Regie te pakken door het besluit te nemen dat ik nooit, maar dan ook nóóit meer van mijn leven hoef te strijken en dat dat oké is. Ik heb genoeg gestreken, ik ben daar klaar mee.

  • Ik heb geleerd dat ik in verbinding wil zijn om dat dat prettig voelt.
  • Ik heb geleerd bruggen te willen bouwen en taboe doorbrekend te willen zijn omdat mij dat ook heeft geholpen.
  • Ik wil delen wat helpend is. Dat is het aller gaafste van allemaal! Hoe gaaf is het dat ik mijn ervaringsdeskundigheid kan combineren met mijn opleiding als dramatherapeut en mensen de kans kan geven hun verhaal te delen. De mens te laten ervaren dat hun verhaal er mag zijn, deze het waard is om te delen en deze een tastbare vorm te geven.

Mijn missie

Met een ernstig chronisch zieke moeder ben ik ervaringsdeskundige en heb ik kunnen bestuderen wat pijn en verdriet met mij en met anderen doet. En wat wel en wat juist NIET werkt in verdrietige tijden. Ik voel feilloos aan wanneer ík mij begrepen voel en wanneer niet. Dat hangt af van wát andere mensen zéggen en/of doen.

Als ik mij begrepen voel, gehoord of getroost dan voel ik mij 1: verbonden met de ander en 2: beter dan het moment daarvoor. Ik geloof dat ik hierin een bijdrage kan leveren aan een betere en liefdevollere wereld. Dit is mijn missie.